BLOG: Ik ben soms best spontaan. (Dutch)

Soms heb je gesprekken rond drie uur ‘s nachts, gesprekken die eigenlijk niet meer heel nuttig zijn. Je lacht om grappen die te vaak gemaakt zijn en bespreekt filosofische vragen die je de volgende dag weer bent vergeten. Daarentegen herinner ik me nog zo’n gesprek, waarin mij de volgende vraag werd gesteld;- hij was weer lekker diep:

Wat is nou echt ‘David’?

Ja man, super leuke vraag weer; misschien dat mijn toekomstige (lees: over 80 jaar) maatschappelijk werkster mij dat kan beantwoorden, terwijl we samen wandelen door het park / zij me vooruit duwt in mijn rolstoel.
Daarentegen zette het me wel aan het denken… Wat is ‘David’ nou? Kijk, ik ben er enerzijds heilig van overtuigd dat ieder mens uniek is. Daarentegen, ik ben duidelijk niet de enige die zulke slechte humor heeft (thanks dad), of lacht om z’n grappen voordat hij ze überhaupt maakt (thanks dad). Het moet dus meer zijn dan dat. Aan mijn ‘trekjes’ zal het ook niet liggen, want alhoewel uniek, het is het MoMA nog niet waardig.

Ik had laatst een worship-conference in Amersfoort en ik zou achteraf in Amersfoort een LIVIN’GROOM-WORSHIP avond houden, maar die werd in de laatste week verzet. Ik had ineens een vrije avond! Eerder die week zag ik een Facebook-Event van YWAM Amsterdam; een Worship-Revival event. Ik had in ieder geval besloten dat ik ‘geinteresseerd’ was, maar nadat ik ineens een vrije avond had en een lichte zoveelmogelijkkleurtjesinmijnagenda verslaving heb, besloot ik er gewoon naartoe te gaan. Het was in Utrecht trouwens. Uiteindelijk een vriend van me, Jordy, meegesleurd en zo belandden we uiteindelijk om zeven uur in Utrecht. Wat gegeten en daarna dus naar dat Event toe.

Het zal toch ook eens niet; Google Maps leidde ons dus echt naar de middle of nowhere, een sketchy achterbuurt in een sketchy achterwijk. Een beetje de “ik wist niet dat je swastika’s ook in spiegelbeeld kon spuiten” vibe.

We kwamen terecht in een buurtcentrum, daarbinnen was een super klein kerkje in een oud sportzaaltje. Jordy’s reactie: “Waar zijn we belandt?”

Voor dat ik verder ga, dit is waarschijnlijk het antwoord op mijn vraag: ik heb de neiging om soms totaal onvoorbereid naar de meest bizarre plekken te gaan en daar de meest bijzondere dingen mee te maken. Misschien een onderwerp voor later, maar ik heb dit eerder gedaan: op een studiereis naar Berlijn kwam ik, ineens, op het idee om met een studiegenoot naar de rand van Oost-Berlijn (Wuhletal) te reizen. Dus dat hebben we ook gedaan, zonder dit met de leiding te bespreken en ook nog eens op de laatste dag; een fantastisch avontuur met een hele gave fotoserie als resultaat. Totdat een professional dit bestempeld als een synoniem van ‘onverantwoordelijk’, is dit gewoon een waarlijk kenmerk van ‘David’. Misschien is het wel een complete nieuwe term:

‘david’

adjective da·​vid \ dah-ˈvid \ corresponds with: naïveirresponsible

  Definition of david
  1: marked by a spontaneous rush of irresponsible behavior,
  that results in one-of-a-kind experiences.
  // the girl responded to her situation with a david-like action.


Terug naar het verhaal: in dit buurtkerkje was een fantastische worshipavond – midden in deze sketchy achterbuurt was een gigantische geestelijke opwekking gaande. Ik moet hierbij automatisch denken aan het verhaal van de Verspieders en het verhaal over de aanval van het leger van Gideon.

Zoveel liefde en gebed voor Nederland en de stad Utrecht. De God van Israel, de God van Jeruzalem, wordt op zo’n avond ook de God van Utrecht. Tijdens deze avond vertelde de toetsteniste: ‘Besef wat we zingen en proclameren,  besef dat wij God vragen om deze stad in te nemen.  Om de harten van de studenten in deze stad te veranderen.’

Daar kan ik alleen maar Amen op zeggen.

Leave a Reply