BLOG: Reflectie (of niet) tijdens het hardlopen (Dutch)

Als ik harder ga rennen lijk ik minder moe te worden. Wat er ook aan de hand is, het verdwijnt onder de voetstappen die ik in het zand achterlaat. Ik laat alles dat mij teistert achter op het zwarte asfalt, verlicht door de straatlantaarns van de fietsbrug.
Hoe heerlijk is het om niet weg te rennen van alles wat achter je aan zit, maar om het te verleiden, mee te slepen en dan te vertrappen onder het gewicht van je schoenen.
Bracht dat wat mij stress geeft me maar zoveel rust als dat wat mij adrenaline geeft. Het klaslokaal als het podium. De dag als de nacht. Alleen zijn als met z'n tweeën zijn.

Hier denk ik veel over na tijdens het hardlopen. Ik ben ermee gestart sinds een seminair van Jan Pool (als je hem een keer kan (horen) spreken: doen!), hij sprak over fysieke en geestelijke gezondheid. Het was zeer inspirerend, maar ook confronterend.

Ik weet het nog best goed: ik zat op de eerste rij, links van het gangpad, en hij begon te spreken over burnout en haar symptonen. De werkelijke shock overkwam me toen ik me besefte hoe sterk ik mij herkende in de symptonen die op zijn kladje stonden. Gelukkig waren de mijne niet zo erg als op het lijstje, maar je schrikt er toch van. Je vraagt je vast af hoe het met mij gaat: eigenlijk best wel goed.
Al een aantal weken geleden ben ik tijdens een worshipmarathon genezen van de meest erge klachten: heftige vermoeidheid, slechte verzorging, slechte concentratie en nog een aantal andere.
Er zijn ook al een aantal stappen gezet om mezelf niet meer diezelfde kant op te duwen; ik wil namelijk mezelf niet weer in diezelfde positie hebben, al helemaal niet nadat God me heeft genezen. Waarom zou ik voor Satan een deur openzetten als God die deur net heeft gesloten? Ik kamp op dit moment nog met vermoeidheid, al is het veel minder erg als eerst, nare lustgevoelens en onrust in mijn hoofd. Ik merk dat hardlopen goed werkt, aanradertje dus.

Trouwens, waarom dragen hardlopers altijd een reflecterend hesje en van die roodknipperende armbanden? Misschien speciaal voor straatmakers die teveel over-uren draaien, of misschien is het verplicht? Als het ‘t laatste is, oeps. Ik doe het in ieder geval niet. Living on the edge en zulke dingen. Gewoon je ogen gebruiken. Ik draag wel een sjaal en handschoenen in de winter. Is dat raar? Straks krijg je keelontsteking ofzo. Afin, ik raak van het onderwerp af.

Ik zou graag willen dat ik me nu al op en top voelde, gaat ‘t ‘m alleen niet worden. Ik ben bijvoorbeeld net terug van de Art Rotterdam expo en ik merk dat ik helemaal kapot ben terwijl ik wel een goede nachtrust heb gehad en goed heb gegeten. Op deze momenten snap ik dan ook hoe mensen met een werkelijke burnout zich voelen en Oh Boy, wat heb ik een respect voor die gozers. Wat een kwelling, deze ‘nieuwe’ ziekte van de 21e eeuw.

Tijdens het hardlopen heb je even geen deadlines, geen zorgen, geen verplichtingen of verwachtingen. Het is gewoon jij, God, je hardloopschoenen en klaarblijkelijk is de regen om een of andere reden ook altijd aanwezig. Ben ik de enige die tijdens het hardlopen aanbidt en tegelijkertijd rekening houdt met z’n eigen ego door om zich heen te kijken om te zien of er niemand anders in de buurt is?

Ik raak opnieuw van het onderwerp af. Kern van het verhaal: neem rust, geniet van alles en trek normale kleding aan tijdens het hardlopen; je bent geen botsauto.

2 thoughts on “BLOG: Reflectie (of niet) tijdens het hardlopen (Dutch)”

  1. Heel mooi geschreven David! Eerlijk, kwetsbaar en puur (daardoor bemoedigend) met tussendoor humor. Fijn om te lezen, juist omdat het zo eerlijk is en dicht bij jezelf staat. Ik zou zeggen: ga hier vooral mee door 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *